Może jestem nawiedzona

Owładnięta i natchniona

Może jestem sama z siebie

Samotna w swojej potrzebie



Dusza ludzka i zwierzęca

Tak na co dzień jak od święta

Nawiedzona i wyklęta

Natchniona i owładnięta



Może jesteś urzeczona

Samotnością nawiedzona

Może jesteś zbyt przejęta

Tak na co dzień jak od święta



Od poczęcia do narodzin

W świetle szarych mrocznych godzin

Może jesteś przepełniona

Nawiedzona i natchniona



Ja wiem jak to jest kiedy spać ci się chce

I znikąd nijak nie nadchodzi sen

I wiem co to znaczy gdy urywa się film

W którym główną rolę gram ja jako ty



Może jesteś sama z siebie

Samotna w swej potrzebie

Może jesteś w swym natchnieniu

Sama naprzeciw stworzeniu



Duszo moja duszo nasza

Nikt nas tutaj nie zaprasza

I obecność ta niczyja

Tak łatwo nam przemija



Ja wiem jak to jest kiedy spać ci się chce

I znikąd nijak nie nadchodzi sen

I wiem co to znaczy gdy urywa się film

W którym główną rolę gram ja jako ty



Z tej mąki nie będzie chleba,

Z tych prac nie będzie korzyści,

Z tych świątyń nie widać nieba,

Z tych snów już się nic nie ziści.



Z tych ziaren nie będzie mąki,

Nie będzie ciała z tych słów,

Z tych modlitw nie będzie świątyń,

Z tych czasów nie będzie snów.



Nie będzie wina z tej wody,

Z tych pieśni nie będzie dróg wzwyż,

Z tych dusz nie będzie narodu,

Każdy sam poniesie swój krzyż.



Nie będzie kielicha na krew,

Nie będzie wody do rąk,

Nie będzie ech na ten zew,

Z tej męki nie będzie ksiąg.



To antylitania chwili

Przejściowej, lecz nie - bezkarnej:

Byli już tacy, co śnili

Chleb, Księgę i Krzyż - na marne.