Płynie rzeka wąwozem jak dnem koleiny, która sama siebie żłobiła,

Rosną ściany wąwozu, z obu stron coraz wyżej, tam na górze są ponoć równiny;

I im więcej tej wody, tym się głębiej potoczy

Sama biorąc na siebie cień zboczy...



Piach spod nurtu ucieka, nurt po piachu się wije, własna w czeluść ciągnie go siła.

Ale jest ciągle rzeka na dnie tej rozpadliny, jest i będzie, będzie jak była,

Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.



A na ścianach wysokich pasy barw i wyżłobień, tej rzeki historia, tych brzegów 

Cienie drzew powalonych, ślady głazów rozmytych, muł zgarnięty pod siebie - wbrew sobie

A hen, w dole blask nikły ciągle ziemię rozcina,

Ziemia nad nim się zrastać zaczyna...



Z obu stron żwir i glina, by zatrzymać go w biegu, woda syczy i wchłania, lecz żyje

I zakręca, omija, wsiąka, wspina się, pieni, ale płynie, wciąż płynie wbrew brzegom -

Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.



I są miejsca gdzie w szlamie woda niemal zastygła pod kożuchem brudnej zieleni;

Tam ślad, prędzej niż ten kto zostawił go, znika - niewidoczne bagienne są sidła.

Ale źródło wciąż bije, tłoczy puls między stoki,

Więc jest nurt, choć ukryty dla oka!



Nieba prawie nie widać, czeluść chłodna i ciemna,

Niech się sypią lawiny kamieni!

I niech łączą się zbocza bezlitosnych wąwozów,

Bo cóż drąży kształt przyszłych przestrzeni

Jak nie rzeka podziemna?



Groty w skałach wypłucze,

Żyły złote odkryje -

Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.


Co było do powiedzenia, zostało powiedziane

Co było do zobaczenia, zostało już ujrzane

Tak jak w rzekę zmienił się strumień tak płynąć chcemy umieć

Tak jak w rzekę zmienił się strumień tak płynąć chcemy umieć



Niewidzialne, niewidzialne staje się widzialne

Nieosiągalne wręcz namacalne jest

Niewidzialne, niewidzialne staje się widzialne

Nieosiągalne wręcz namacalne jest



Co było do usłyszenia, zostało usłyszane

Co było do zrozumienia, zostało zrozumiane

Tak jak z ziarna drzewo wyrasta, tak my chcemy wzrastać

Tak jak z ziarna drzewo wyrasta, tak my chcemy wzrastać



Niewidzialne, niewidzialne staje się widzialne

Nieosiągalne wręcz namacalne jest

Niewidzialne, niewidzialne staje się widzialne

Nieosiągalne wręcz namacalne jest



Co było do podzielenia, zostało już rozdane

Co było do przewidzenia, zostało przewidziane

Co było marzeniem, dziś już jest tylko wspomnieniem

Co miało być celem, dziś już jest doświadczeniem

Co kiedyś się śniło na dobre się zadomowiło

Co było oderwane mocno się zakorzeniło

Co wczoraj nas martwiło, dziś nas ożywiło

Co wczoraj nas trapiło nagle radość przebudziło



Niewidzialne, niewidzialne staje się widzialne

Niewidzialne, niewidzialne staje się widzialne

Niewidzialne, niewidzialne staje się widzialne

Niewidzialne, niewidzialne staje się widzialne