Płynie rzeka wąwozem jak dnem koleiny, która sama siebie żłobiła,

Rosną ściany wąwozu, z obu stron coraz wyżej, tam na górze są ponoć równiny;

I im więcej tej wody, tym się głębiej potoczy

Sama biorąc na siebie cień zboczy...



Piach spod nurtu ucieka, nurt po piachu się wije, własna w czeluść ciągnie go siła.

Ale jest ciągle rzeka na dnie tej rozpadliny, jest i będzie, będzie jak była,

Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.



A na ścianach wysokich pasy barw i wyżłobień, tej rzeki historia, tych brzegów 

Cienie drzew powalonych, ślady głazów rozmytych, muł zgarnięty pod siebie - wbrew sobie

A hen, w dole blask nikły ciągle ziemię rozcina,

Ziemia nad nim się zrastać zaczyna...



Z obu stron żwir i glina, by zatrzymać go w biegu, woda syczy i wchłania, lecz żyje

I zakręca, omija, wsiąka, wspina się, pieni, ale płynie, wciąż płynie wbrew brzegom -

Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.



I są miejsca gdzie w szlamie woda niemal zastygła pod kożuchem brudnej zieleni;

Tam ślad, prędzej niż ten kto zostawił go, znika - niewidoczne bagienne są sidła.

Ale źródło wciąż bije, tłoczy puls między stoki,

Więc jest nurt, choć ukryty dla oka!



Nieba prawie nie widać, czeluść chłodna i ciemna,

Niech się sypią lawiny kamieni!

I niech łączą się zbocza bezlitosnych wąwozów,

Bo cóż drąży kształt przyszłych przestrzeni

Jak nie rzeka podziemna?



Groty w skałach wypłucze,

Żyły złote odkryje -

Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.


I wanna tell you only one little thing. 

I love you darling, I hope you can feel.

But if you can not

Remember what I say.

It's all the game

That we have to play.

So try to understand me

Because sometimes it's so hard

To be with you my baby.

Sometimes harder than without.

Sometimes harder than without.



But you should know that

Whatever I do. 

I love you baby

And this is true.



So please forget it when I'm wrong and getting mad

And hug me warmly when it's nothing to be said.



Because I love you

And nobody is like you.

Yes I love you.

I hope you love me too.