Płynie rzeka wąwozem jak dnem koleiny, która sama siebie żłobiła,

Rosną ściany wąwozu, z obu stron coraz wyżej, tam na górze są ponoć równiny;

I im więcej tej wody, tym się głębiej potoczy

Sama biorąc na siebie cień zboczy...



Piach spod nurtu ucieka, nurt po piachu się wije, własna w czeluść ciągnie go siła.

Ale jest ciągle rzeka na dnie tej rozpadliny, jest i będzie, będzie jak była,

Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.



A na ścianach wysokich pasy barw i wyżłobień, tej rzeki historia, tych brzegów 

Cienie drzew powalonych, ślady głazów rozmytych, muł zgarnięty pod siebie - wbrew sobie

A hen, w dole blask nikły ciągle ziemię rozcina,

Ziemia nad nim się zrastać zaczyna...



Z obu stron żwir i glina, by zatrzymać go w biegu, woda syczy i wchłania, lecz żyje

I zakręca, omija, wsiąka, wspina się, pieni, ale płynie, wciąż płynie wbrew brzegom -

Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.



I są miejsca gdzie w szlamie woda niemal zastygła pod kożuchem brudnej zieleni;

Tam ślad, prędzej niż ten kto zostawił go, znika - niewidoczne bagienne są sidła.

Ale źródło wciąż bije, tłoczy puls między stoki,

Więc jest nurt, choć ukryty dla oka!



Nieba prawie nie widać, czeluść chłodna i ciemna,

Niech się sypią lawiny kamieni!

I niech łączą się zbocza bezlitosnych wąwozów,

Bo cóż drąży kształt przyszłych przestrzeni

Jak nie rzeka podziemna?



Groty w skałach wypłucze,

Żyły złote odkryje -

Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.


Ocean w nas śpi

I horyzont z nas drwi

Płytka fala fałszywie się mieni

A prawdziwy jest rejs

Do nieznanych ci miejsc

Kiedy płyniesz na przekór przestrzeni



I na tej z wielu dróg

Po co ci para nóg

I tak dotrzesz na pewno do końca

Nie potrzebny ci wzrok

Żeby wyczuć swój krok

I nie musisz wciąż radzić się słońca



Wielbicieli i sług

Tłum ci zawisł u nóg

To wolności twej chciwi strażnicy

Zaprowadzisz ich tam

Gdzie powinieneś być sam

Z nimi żadnej nie przejdziesz granicy



Zlekceważą twój głos

Którym wróżysz im los

Od jakiego ich nic nie wyzwoli

Bo zabije ich las

Rąk co klaszczą na czas

W marsza rytm co śmierć niosąc nie boli



Patrz jak piją i żrą

Twoją żywią się krwią

I żonglują słowami twych pieśni

Lecz nic nie śni im się

A najlepiej wiesz że

Nie istnieje wszak to co się nie śni



By przy śmierci twej być

Płakać śmiać się i drwić

To jedyny cel twojej eskorty

Oddaj komuś rząd dusz

I na własny szlak rusz

Tam gdzie żadne nie zdarzą się porty



Mówić będą żeś zbiegł

Ale wyjdą na brzeg

I zdradzieckie ci lampy zapalą

Ale ty patrząc w dal

Płynąć będziesz wśród fal

Aż sam wreszcie staniesz się falą